پس از آن در بغداد برآمد، و در اكتبر 877 [260 ه. ق] در همانجا درگذشت. پزشك بزرگ نسطوري؛ از محققان بزرگ و ممتازترين مردان عصر خويش. شاگرد ابن ماسويه. در خدمت بنوموسي به گردآوري كتابهاي يوناني و ترجمهٴ آنها به عربي پرداخت، و بزرگترين مترجم آثار طبي شد. قسمتي از اين ترجمهها با دستياري محققان ديگر صورت گرفت.1
نوشتهاند كه متوكل خليفهٴ عباسي مدرسهاي براي ترجمه ايجاد (يا وقف) كرد كه در آن ترجمهها زير نظر حنين صورت ميگرفت. گزاف نيست اگر گفته شود ترجمههايي كه به وسيلهٴ حنين و شاگردانش صورت گرفته، نشانهٴ پيشرفتي در تاريخ تحقيق است. او براي به دست آوردن نسخههاي بهتري از آثار طبي يوناني متحمل زحمات بيپاياني شد، آنها را مقابله كرد و با ترجمههاي موجود سرياني و عربي مورد بررسي قرار داد و به دقيقترين و بهترين صورت ممكن ترجمه كرد؛ شيوههاي او را ميتوان در شمار نوينترين روشهاي ترجمه دانست. براي ارزيابي كاملتر ارزش مساعي او بايد در نظر داشت كه ترجمههاي سرياني2 رضايتبخش نبود و ترجمههاي عربي موجود هم دست كمي از آنها نداشت؛ حنين براي تهيهٴ ترجمههاي عربي جديد، آنها را با متنهاي يوناني مقابله كرد. فعاليت وي عظيم بود؛ پيش از حدود 826 آغاز شد و تا پايان عمرش ادامه يافت. از علايم امانت علمياش يكي اين است كه ترجمههاي دورهٴ جواني خود را با شهامت زياد مورد انتقاد قرار داده. با افزايش تجاربش آرمان علمي او دقيقتر شد. تعداد زيادي از آثار جالينوس را ترجمه كرد،3 همچنين آثار مختلف بقراط، افلاطون، ارسطو، ديسقوريدس و
كتاب الاربعهٴ بطليموس را. اهميت اين كار را به طريق ديگري هم ميتوان سنجيد و آن توجه به اين نكته است كه ترجمههايي كه حنين و مكتبش فراهم آوردند، شالودهٴ آن قسمت از معارف اسلامي را به وجود آورد كه تعليمات طبي را تقريباً تا دورهٴ جديد تحت سلطهٴ خويش در آورد.
نوشتههاي طبي و نجومي متعددي به وي منسوب است (از قبيل مقاله في المد و الجزر، جوامع الكتاب أرسطو في الاًثار العلوية (در هواشناسي)،
مقاله في قوس قزح). مهمترين اثرش المسائل في الطب است كه مقدمهاي است بر
كتاب الصناعهٴ جالينوس.4 اين اثر در قرون وسطي